(Dramatische) Dagboekstukjes van januari 2021

Zo, daar ben ik weer! Het is even geleden dat ik een blog voor je had, niet omdat ik geen zin had, maar omdat er dingen waren die meer prioriteit hadden dan het schrijven van blogs. (Precies daarom heb ik ook besloten te stoppen met de weekoverzichten, maar dat had je misschien hier al gelezen.)

Maar… Geschreven heb ik wel. In mijn ‘Grote Boek van 2021’: een document waar ik gewoon allerlei anekdotes, herinneringen en andere zaken in noteer. Oké, ja, eigenlijk gewoon een soort dagboek dus.

Hieronder een aantal fragmenten. Ik zou zeggen, maak je borst maar nat, want ze zijn soms een beetje doordrenkt met zelfmedelijden en drama. Het was namelijk niet per se mijn beste maand ooit.

Geen zin in gevoelens? Check dan vooral deze blog, met mijn 10 favorieten van januari.

Een aantal dagboekstukjes van januari 2021

1 januari 2021

Om 00.00 kus ik O. en kijk daarna naar de andere kant van de kamer, waar mijn zusje en haar man elkaar vasthouden. ‘Ik mag mijn zusje niet eens vasthouden’, denk ik, ‘mijn bloedeigen zusje mag ik niet eens vasthouden en gelukkig nieuwjaar wensen.’ Waar al het verdriet vandaan komt, weet ik niet, maar ik begin te huilen. Geen mooie, aantrekkelijke tranen, maar lange halen met grote snikken en snuiven en problemen met ademhalen.

Ze kijkt met medelijden. Dan vraagt ze: ‘Durf je het aan?’

Ik kijk haar vragend aan en durf niet te geloven wat ze misschien zegt. ‘Mag ik je knuffelen?’ vraag ik. Het mag. Ik hou haar vast, eindelijk. Ze houdt mij ook vast, op een manier die ik nog nooit heb gevoeld. Het is de beste en mooiste knuffel die ik ooit van haar heb gehad.

2 januari 2021

Tijdens het boodschappen doen, zie ik hoe een persoon – ik geloof zelfs een medewerker van de Albert Heijn – een voorbijganger een high five geeft. Ik word woest. Ik voel me verdomme schuldig over het knuffelen van mijn eigen zusje en hier wordt er maar in het rond ge-high-fived?! Belachelijk is het!

Tegelijkertijd weet ik, die woede die ik voel bij hen, die woede voelen anderen bij mij. Want er zijn ook mensen die hun familie al bijna een jaar niet hebben vastgehouden, terwijl ik gisteren nog mijn zusje kroelde.

13 januari 2021

Ik word huilend wakker. Na de verlenging van de lockdown – die de avond daarvoor is aangekondigd – voel ik me enorm rot. Mijn drie grootste problemen op dat moment:

  • Er zijn zo veel mensen verdrietig en eenzaam tijdens de lockdown. Dat vind ik stom.
  • Mijn inkomsten dalen, niet alleen vanwege het ‘nog steeds niet op kunnen treden’, maar ook omdat al mijn lessen weer online moeten en niet iedereen dat wil. In plaats van de 7/8 leerlingen die ik zie op een lesdag, mag ik nu blij zijn als er nog 3/4 op de planning staan.
  • Ik mis het om leuke dingen te doen en wil weer dingen hebben om naar uit te kijken!

Een paar uur later bedenk ik ineens iets nieuws: Liedje bij de Lunch’. Dé eerste stap naar een oplossing voor mijn eigen drie problemen. (En daarnaast in mijn ogen het ideale cadeau voor tijdens de lockdown, voor een ander, maar ook voor jezelf. ) Hieronder je kijken wat het inhoudt.

Omdat ik weet dat ik na een dosis inspiratie neig naar perfectionisme en daardoor dingen uitstel, besluit ik: ik geef mezelf 24 uur. Dan moet er een pagina op mijn website zijn én dan hebben mijn nieuwsbrieflezers een mailtje met een link om voor een pilotprijs mee te doen. Zo kan ik er zo snel mogelijk mee aan de slag en er komende week mee experimenteren. Bevalt het, dan kan ik het verder uitbouwen.

Inmiddels weet ik: het bevalt. Wil je ook een liedje bestellen – inclusief een persoonlijke boodschap via een greenscreen – dan kan je hier terecht!

27 januari 2021

Ken je dat stuk uit de film Zwartboek, waarin Carice van Houten schreeuwt: ‘houdt het dan nooit op’, nadat o.a. haar familie is uitgemoord en ze als landverrader wordt beschuldigd tijdens de tweede wereldoorlog? Zo compleet overstuur voel ik me nu. Omdat mijn internet het niet doet. 

Januari, Online Zangles
Internet is nogal van levensbelang, want zowel mijn workshops, zanglessen als optredens verlopen momenteel allemaal via het wereldwijde web.

Ik meen het. Hoewel ik dondersgoed weet dat ik mezelf in prima omstandigheden begeef, ben ik op. Nadat daarnet voor de zoveelste keer een online les ineens stopte omdat het internet eruit lag, heb ik mijn leerling gebeld en afgesproken dat we de les kosteloos inhalen op een later moment. Proberen de les op een andere manier te hervatten, wil ik liever even niet. Ik ben niet in staat de liefde, aandacht en waarde te geven aan de les die ik normaal doe.

Het breekt me even op. Na maandenlang zo flexibel zijn, aanpassen aan dan weer wel en dan weer niet een lockdown, elke keer nieuwe ideeën bedenken en uitvoeren, wil ik er niet nóg meer uitdaging bij hebben.

*De zoveelste keer is overigens de tiende keer sinds maart ofzo. Maar alsnog 10x teveel, aangezien ik vind dat het de kwaliteit van mijn online activiteiten én bovendien mijn humeur negatief beïnvloedt. Gelukkig komt er deze week een monteur en heb ik ontdekt dat ik – als het internet op mijn werkplek het niet doet – gewoon mijn telefoon als 5g-hotspot kan gebruik. Problem solved dus.)

30 januari 2021

Ergens zie ik een foto van Edinburgh (mocht jouw topografie ook niet echt je van het zijn, dat is de hoofdstad van Schotland). Het ziet er knus en Harry-Potter-achtig magisch uit.

‘Ben jij daar al eens geweest?’, roep ik richting slaapkamer, waar O. nog ligt te slapen.

Ineens dringt het tot me door. Ik spring overeind, ren naar het bed (dat is maar 5 stappen dus het is geen indrukwekkende tocht) en spring op O.

‘DIT BLIJFT NIET VOOR ALTIJD! Straks kunnen we weer dingen doen! Soms ben ik zo gewend aan de lockdown dat het lijkt alsof het nooit meer anders wordt! Maar straks kunnen we misschien weer de grens over! Dan kunnen we weer EEN DAGJE NAAR ANTWERPEN! En misschien ook op een dag ECHT OP VAKANTIE! We hebben het al zo fijn samen in de lockdown maar als die voorbij is KUNNEN WE NOG ZOVEEL SAMEN ONTDEKKEN! Er staat een hele wereld voor ons te wachten en een heel Breda vol terrassen en restaurants die nog ontdekt moeten worden! HET WORDT GEWELDIG!’

Was het echt zo heftig allemaal?

Nou… Ja. Ik vond het een ‘uitdagende’ maand. Maar natuurlijk was het niet alleen maar kommer en kwel. Wil je lezen waar ik enthousiast van werd deze maand, check dan deze blog, met daarin mijn favorieten. (Ik had ze eerst hieronder ingevoegd, omdat ik dan een lekkere 2-in-1 blog had, waarin positief/negatief in balans was. Maar hij werd te lang. Vandaar.)

Tot de volgende blog, die komt vanavond nog online!

Liefs,

Anne

Ps:

Als je nog geen plannen hebt voor komende zaterdag – als het goed is, heb je die niet want lockdown én avondklok – kan je bij me terecht voor een online workshop. Klik op de afbeelding hieronder voor meer!

Januari, Online workshop Zang

Deel deze post op:

Share on email
Email
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on whatsapp
WhatsApp
Foto Anne Ermens 2021

Over de schrijfster…

Dit stuk schreef ik: Anne Ermens. Bloggen doe ik naast mijn ‘normale werk’. Of nou ja, normaal… ik vind mijn werk als zangeres, actrice en docent nog elke dag bijzonder.

Wil je wat muziek van me horen, een (online óf offline) zangles of workshop volgen, of gewoon meer over me weten, klik dan zeker even verder op mijn website. Lees je liever wat andere mensen over me zeggen? Kan gewoon: hier vind je een hoop reviews.

Op de hoogte blijven kan ook, bijvoorbeeld via de gratis ‘1-minuut-mails’ met exclusieve tips en acties, of via de social media iconen onderaan de website!

Abonneer
Abonneren op
guest
10 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline Feedbacks
View all comments
Desirée
Desirée
2 maanden geleden

ik begrijp heel goed dat je soms de fysieke aanrakingen met familie en vrienden mist. De COVID-19 periode duurt veel langer dan we in het begin dachten met zijn allen. En daar raken veel mensen van slag van, ook de mensen waarvan je het misschien totaal niet verwacht. En het is gewoon zo dat 70 procent van de mensen niet goed kan functioneren zonder ander mensen om mee te praten en dichtbij elkaar te kunnen zijn.
Rond de zomer ziet de situatie er hopelijk al veel beter uit. En het is al februari ! 😉

Anne (andere Anne)
Anne (andere Anne)
2 maanden geleden

Edinburgh is in het echt ook een soort Harry Potter achtige stad. (Een deel tenminste.) Ik was er toen er sneeuw lag en het was soort ‘echte’ Efteling. En verder heel herkenbaar allemaal, ik ben het opeens zo ongelofelijk zat. Terwijl ik niks te klagen heb, fijn huis, vast werk, lieve katten en man. Maar ik gewoon zo graag weer even een dagje uit, naar een museum, ergens wat drinken. Maar goed, ik ga ervoor dat ik dit op mijn verjaardag (september) wel kan doen.

Johanna
Johanna
2 maanden geleden

Ook ik begrijp je ontevreden goed. Ik probeer me momenteel zo veel mogelijk in mijn eigen activiteite terug te trekken, en daar nieuwe dingen te doen. Maar dat kan ook niet eeuwig duren. Gelukkig mag ik hief als contactberoep nog werken. Dat scheelt enorm. Succes!

Audrey
2 maanden geleden

Ik zou Edinburgh echt heel hoog op jullie post-lockdown-lijstje zetten. Het is echt mijn lievelingsstad, zo mooi en tof! Fijn om je weer te lezen <3

Joke
Joke
2 maanden geleden

Lieve Anne, Wat herken ik veel, ook ik ben het helemaal zat om mijn moeder en mijn zus niet te kunnen knuffelen (terwijl mijn zus dat zo nodig heeft op dit moment). Maar aan de andere kant wat mag ik blij zijn dat nog geen familielid ernstig ziek is geworden van het Covid19 virus. Ben momenteel werkzaam bij de GGD en je hoort zoveel schrijnende verhalen dat ik soms net als jij dubbel zo dankbaar ben dat ik het goed heb. Ook ik kijk reikhalzend uit naar de zomer waar iedereen die dat wil weer op een terrasje kunnen en… Lees verder »

Foto Anne Ermens 2021
Een foto, zodat je een beetje een beeld hebt van de schrijfster van dit stuk.
MuziekMuziek
Op deze blogs ben ik best een beetje trots:
Zoek op maand
Recente Blogs: