Share on email
Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on whatsapp

Afscheid nemen bestaat niet

Voor ik begin, er is niemand recent overleden ofzo, geen zorgen. Ik wilde gewoon het een en ander kwijt over het thema afscheid nemen.

Het is ongeveer 1999. Babbel, een van mijn woestijnratjes overlijdt en ik huil als een klein kind. Ik ben een jaar of 11 en ik bén dus ook nog een redelijk klein kind.

“Ik wil nooit meer een huisdier” schreeuw ik, “want daar gaan je van houden en dan gaan ze toch weer dood”.

Die dag meldt mijn moeder me ziek. Dat komt niet vaak voor, maar het is terecht. Ik kan alleen maar huilen en school is dus geen optie.

Afscheid nemen is nooit mijn sterkste vaardigheid geweest. Ik vind het vreselijk, of het nu gaat om dieren zoals Babbel, of mensen. Zoals familieleden die overlijden, leerlingen die verdwijnen, vakantievrienden en zelfs exen (en ja, ik had zelfs moeite met het afscheid nemen van vrienden ván mijn exen. Het gaat ver hoor.)

Babbel en Scooter, Afscheid nemen
Onderin de kooi zit ze: ‘Babbel’.

Maar…

Toen afgelopen week de zoveelste persoon een comeback maakte in mijn leven, realiseerde ik me dat afscheid nemen écht niet voor altijd is. Het leven kan zo verassend lopen en daar ben ik mega-blij om.

Ik ga je een aantal voorbeelden geven.

J.

En ik begin met mijn vakantievriendje. Nee, niet die ene waar ik afgelopen jaar over schreef (oh, hoe pijnlijk is het dat ik op een punt in mijn leven ben dat ik niet alleen meerdere exen heb, maar zelfs ook meerdere vakantievriendjes), nee, ik bedoel J.

J. was mijn vakantievriendje in Frankrijk. Dat houdt niet in dat we romantisch zoenden bij zonsondergang, het houdt in dat hij Michael Jackson nadeed op de campingdisco, ik verliefd op hem was en we twee jaar lang brieven schreven nadat we naar huis terugkeerden.

Na de vakantie in Frankrijk zag ik hem nog eens, want na al die brieven konden we onze ouders gelukkig overhalen nog eens af te spreken. Ik weet nog hoe we bij hem wegreden met ‘Goodbye, my Friend’ van de Spice Girls op de radio, terwijl ik dramatisch door het autoraam naar de regen keek.

Op een gegeven moment hield het schrijven op. Jaren hoorden we niks van elkaar – het lijkt net een roman die ik hier aan het schrijven ben vind je niet – en toen ineens was hij er weer.

Op Facebook. En op Instagram. Meer dan dat hoeft ook niet. Maar leuk is het wel. Want zo weet hij wederom wat me bezig houdt, want hij leest mijn blogs. En zo weet ik dat hij een gezinnetje heeft. En pianoles. Leuk toch?!

A.

Oh wat vond ik het moeilijk toen ik ontslag nam op een middelbare school die op zo’n 100 km afstand was van mijn woonplaats. De leerlingen waren niet alleen mensen waar ik kennis mee deelde, het waren jonge mensen die ik op zag groeien. Misschien klinkt het vreemd om te zeggen dat ik eigenijk gewoon een beetje om ze gaf. Maar dat deed ik eigenlijk wel.

Extra leuk was het dus, toen ik na een jaar of drie na mijn afscheid een mailtje kreeg van A. Of ik nog zangles gaf in Arnhem. Ze zat er op kamers en wilde graag weer aan de slag. Inmiddels was ze volwassen en het was geweldig om haar weer een jaar mee te maken. (Momenteel zit ze in het buitenland, maar ze opperde al het idee om een drankje te doen als ze weer in het land was. Bijzonder toch?!)

J.

Ja, we hebben nog een J. En dit is bizarre. Afgelopen maanden ben ik in een aantal Whatsappgroepen beland, zoals bijvoorbeeld van de ‘mensen-met-een-bios-abonnement-in-Breda’ en dergelijke. Nadat ik uit een zo’n groep wat mensen had ontmoet, kreeg ik de dag daarna van een van hen een berichtje.

“Ik zei toch dat je me bekend voorkwam?” zei hij, “ik weet inmiddels waarvan. Je bent een keer bij mij thuis geweest, in Tilburg”.

En ineens wist ik het. Ik had met deze meneer gezoend. Al bijna 15 jaar geleden, na een avond stappen. Hoe het afscheid met hem was ontstaan weet ik eerlijk gezegd niet, waarschijnlijk was het niet dramatisch genoeg om me te herinneren. Desondanks was het iemand die ik uiteindelijke niet verwachtte nog eens terug te zien.

En nog wat meer…

Datzelfde geldt trouwens voor K., een oudcollega van musicalkampen. Iemand waar ik eigenlijk een beetje door geïntimideerd was destijds, maar die ik na een half jaar berichtjes sturen op Instagram steeds beter leerde kennen en inmiddels een hele goede vriendin is geworden. En C., een van de deelnemers op zo’n zelfde musicalkamp, die een aantal jaren later ineens mijn collega bleek te worden bij een musicalgroep omdat ze inmiddels een opleiding tot Docent Drama had afgerond. En dan hebben we ook nog R. die ik 10 jaar geleden eens ontmoette toen we samenwerkten bij een benefietconcert. Zij reist sinds deze maand vanuit Houten naar Breda omdat ze graag les van me wilde hebben.

‘Definitief’ Afscheid

Tja. En in sommige gevallen is een afscheid wél definitief. Want hoewel ik als puber een bepaalde spiritualiteit ontwikkelde die gedachten had als ‘wanneer mensen doodgaan zijn ze nog steeds bij ons’, kwam ik uiteindelijk toch van een koude kermis thuis.

Want, toen mijn Opa, Oma en Oma kwamen te overlijden werd heel duidelijk: ze zijn weg. Ja, de herinneringen leven voort en ja, hun genen leven voort via mij. En vooruit, wellicht dat er ook nog iets bestaat als energien die over je waken.

Afscheid nemen, Opa op camping
Mijn opa en ik tijdens mijn 18e verjaardag. Ik deed animatiewerk op een camping en vond het geweldig dat mijn familie ineens voor mijn neus stond.

Maar uiteindelijk krijg ik wanneer ik jarig ben al jaren geen telefoontje meer van opa, die altijd in mijn oor lachte: “Ha Anneke, van harte proficiat!”. Eet ik nooit meer ‘Oma-soep’ en horen we ook al jaren niet meer het verhaal van die keer dat mijn andere oma een eier-race om de kerk won, omdat ze stiekem haar ei met kauwgom op haar lepel had vastgeplakt.

Wat mijn vader zegt

Een paar jaar na het overlijden van mijn Opa en Oma’s vroeg ik het wel eens aan mijn vader. Of hij het niet moeilijk vond. En of hij ook nog zo vaak aan ze moest denken.

“Ja”, zei hij, “ik denk nog vaak aan ze, in de auto bijvoorbeeld. Maar dan heb ik eigenlijk altijd een lach op mijn gezicht. Want dat we hen zo missen, dat geeft wel aan dat we heel veel fijne herinneringen aan ze hebben. En wat is een geluk is het om zo’n fijne tijd met elkaar te hebben gehad.”

Wijze man die vader van mij. Wat hij zegt lijkt ook op wat Winnie the Pooh zegt in een quote die opgeslagen staat in mijn ‘mapje-met-quotes-voor-wanneer-ik-me-rot-voel-of-iemand-anders’.

Deze dus.

Hoe dan ook

Afscheid nemen. Het hoort erbij zullen we maar zeggen. Ik ben blij dat ik inmiddels bewijs heb dat afscheid nemen van mensen die nog ‘bij ons zijn’ niet definitief hoeft te zijn. (‘Leven’ klinkt ineens zo ordinair, maar ‘bij ons zijn’ klinkt ineens weer heel erg heilig. Ik probeer het in ieder geval zo goed mogelijk te verwoorden.)

En wat ‘die anderen’ betreft. Ik hou me gewoon lekker vast aan het beeld van mijn Opa en Oma’s die samen, op een wolk, aan de soep zitten. Wie weet zie ik ze nog eens.

Liefs,

Anne

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen:

8
Reageer op dit artikel

avatar
4 Comment threads
4 Thread replies
4 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
5 Comment authors
Anne ErmensDesiréeRobertLucaAudrey Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste
Abonneren op
Audrey

Aah, wat een mooie blog met een ontroerend einde!

Luca
Luca

Mooie blog! Afscheid nemen is ook zeker niet mijn sterkste kant. Vind het mede daarom zo leuk om deze blog te lezen😊! En gelukkig is het benefietconcert maar 7 jaar geleden, want ik voelde me ineens heel oud😜
Liefs,
Luca

Robert
Robert

Ik mis nog een R 😉

Desirée
Desirée

Je kunt mensen uit het verleden regelmatig op een andere manier dan je vantevoren kunt bedenken , opnieuw tegenkomen. Ik herken vaak mensen, maar kan dan niet direct plaatsen waar ik deze dan precies van ken en welk moment daar bij hoort. Dan is er alleen de herkenning en niet het bijbehorende verhaal.

Mensen zijn pas echt overleden , als je niet meer aan ze denkt en niet meer over ze praat . Dus denk je aan en praat je over ze , dan blijven ze een deel van jou 🥰

Vraagje

Omdat ik de laatste tijd nogal veel blog en me ongemakkelijk voel als ik de hele dag loop te spammen wil ik graag weten wat jouw voorkeur is om op de hoogte te blijven!

Dus… welke manier van communicatie m.b.t. nieuwe blogs heeft jouw voorkeur?

Gelukt? Klik dan hieronder om door te gaan naar mijn website.

Blijf op de Hoogte